कथा

नर्स

 रहर एउटा सम्झनामा परिणत भयो । मान्छेले सबैभन्दा धेरै बोक्ने भनेकै सम्झना रहेछ, जुन कहिल्यै भारी र बढी हुँदैन अनि मुस्कुराउने आधार पनि त्यही बन्दो रहेछ । दु:ख त त्यतिबेला लाग्दो रहेछ, जब आफ्नै कोखमा नौ महिना राखेर जन्म दिएको सन्तान बिस्तारै पराई बन्दै गएर अरू कसैको काखमा खेलेको देख्दा ।‘ल दबाई खाने समय भयो ? उठ्नुहोस् ।’मेरो आवाज सुनिनन् कि क्या हो ! आँखा खोलिनन् मेमले । सम्भवत: मेरो भाषा बुझिनन् होला । ‘मेम, इट्स टाइम फर मेडिसन ?’ अहँ, पटक्कै उठिनन् । ओढेको च्यादर बिस्तारै हटाउँदै झकझकाएँ । हात छामें । चिसो भैसकेछ । नाडीको पल्स चेक गरें । नाडीको गति नै पत्तो पाइनँ । म आत्तिएँ । कुँदेर डाक्टरलाई बोलाएँ ।डाक्टरले हतारिँदै छाती थिचे । ‘अक्सिजन छिटो लेऊ । अक्सिजन लेऊ भनेको ।’ अक्सिजन लगाउने क्रममा उनले आँखा पिलिक्क हेरिन् । मैले लामो सास फेरें ।‘थ्याङ्क्स गड ।’ भगवान्लाई धन्यवाद दिएँ । कोठाको तापक्रम मिलाएँ । मुखमा दबाई राखिदिएँ । एक चम्चा पानी पिलाउँदै थिएँ डाक्टरले चौबीसै घन्टा सँगै बस्नु भने । मेरो ड्युटी सकिन लागेको थियो । ‘केही पर्‍यो भने रातिको डाक्टरलाई कल गर्नु’ भन्दै डाक्टर बाहिरिए । नर्सको जीवन पनि, थाकेझैँ भयो । थाकेछु पनि । स्लाइन सकिएछ । अर्को फेरें । तपतप स्लाइन पानीसँगै आँखा प्रस्टै खोलिन् उनले । खुसी लाग्यो ।म उनको भाषा जान्दिनँ र मेरो भाषा उनी । अंग्रेजी अलि–अलि बोल्थिन् त्यति म मज्जाले बुझ्थें ।‘केही खानुहुन्छ ?’ मैले सोधें ।‘मन छैन । बरु च्यादर ओढाइदेऊ । जाडो भयो ।’च्यादर ओढाइदिएँ । टाउको बाङ्गिएछ । सिरानीमा टाउको राखिदिएँ । म छेउमै बसिरहें । मलाई निद्रा लाग्लाझैँ भयो । नलागोस् पनि किन ? हिजोदेखि सुतेकी छैन । एकछिनपछि ‘खाना खाने’ भनिन् । राइस, चिकेन र भेजिटेबल अर्डर गरिदिएँ । ‘ल आराम गर्नुहोस् । अर्डर गरिदिएकी छु ।’‘तिम्रो नाम ?’ उनले मेरो नाम सोधिन् ।‘श्रद्धा हो मेरो नाम ।’‘अनि कहाँ बस्छयौ ?’‘पोखरा, नेपालमा ।’‘नेपाल ? अँ, म एकपटक घुम्न गएकी थिएँ । राम्रो देश छ । तिम्रो देशका मानिसहरू सार्‍है सहयोगी छन् ।’‘तपाईंलाई हाम्रो भाषा बोल्न आउँछ ?’‘अहँ, आउँदैन ।’‘कति भयो यहाँ आएको ?’‘सात महिना ।’‘अनि तपाईंको परिवारमा कोही छैनन् ?’ मैले सोधें ।‘थिए, अहिले छैनन् । म जन्मिएको लेबनानमा हो । ६ वर्षकी हुँदा उमी र अबुनसँग युएई आएको । अबुनले यहीको अरेबिक इमोरसन म्यागेर्ट स्कुलमा लगाइदिए । मैले त्यहीँ पढें । केटीहरू मात्र हुन्थे । पछि कलेजसम्म त्यहीँ पढियो ।’ ‘तिमी कसरी युएई आयौ ?’ मलाई सोधिन् ।‘घरको आर्थिक अवस्था सुधारका लागि आएको’ भन्ने क्रममै चिकेन–भेजिटेबल लिएर फिलिपिनो केटो आयो । उनले टाउको उठाउन खोजिन् तर सकिनन् । मैले बिस्तारै सिरानी मिलाएर उठाइदिएँ । भोक लागेको रहेछ । सबै खाइन् । ढोकामा ढकढक आवाज आयो । मैले ढोका खोलें । डाक्टर रहेछन् । डाक्टरलाई देख्नेबित्तिकै मेम कराउन थालिन् ।मेम अर्थात् हाना उमर । मैले बुझिनँ । भाषा अरेबिक थियो । डाक्टर फर्केर गए । बुझ्न मन लाग्यो । मेम, किन कराउनुभएको ? त्यो डाक्टर मन पर्दो रहेनछ । जवाफ त्यस्तै दिइन् । मैले बुझ्न नसकेको यहाँका मानिसको मन...। ‘सुत्नुहुन्छ ?’ मैले सोधें । मलाई एकटकले हेरिरहिन्, डर पनि लाग्यो ।‘मेम, आर यू ओके ?’ मैले प्रश्न सोध्दा मेमका आँखा भुइँमा गए । मेरो बच्चाहरू यस्ता सुन्दर छन्, जसको मुस्कान हरपल मेरो ह्दयमा गुन्जिँदा मलाई सधैं खुसी मिल्छ, पीडा भागेर जान्छ । आँखाभरि आँसु भरिए । आई मिस माई बेबी । मुखबाट र्‍याल बग्यो । पेपरले पुछिदिएँ । बल्ल थाहा भयो, बच्चाहरू पनि रहेछन् उनका । मलाई लागेको निद्रा अहिले हरायो । मेमलाई बुझ्न मन लाग्यो । कुरा मैले नै सुरु गरें ।‘कसरी यस्ती हुनुभयो ?’उनले बिस्तारै भन्दै गइन् । युएईमा कलेज सकेपछि एउटा सरकारी संस्थामा काम गर्दा रसिदसँग भेट भयो । रसिद अर्थात् मेरा श्रीमान् । रसिद पेसाले डाक्टर हुन् । उनीसँग पहिलो भेट मिराकल्स गार्डेनमा भएको थियो र दोस्रो बुर्ज खलिफा टावर हेर्न जाँदा । हामीहरूबीच प्रेम बस्यो । सार्‍है मीठो प्रेम । रसिद सधैँ मलाई भन्थे, ‘म तिम्रो हुँ अनि यो मेरो मुटुमा तिमीबाहेक अरू कोही बस्न सक्दैन ।’ पछि हाम्रो विवाह भयो । हामी एक–अर्कासँग खुसी थियौँ । दुई वर्षपछि बच्चा जन्मियो । फेरि अर्को वर्ष, अर्को बच्चा पनि जन्मियो ।तर कान्छो छोरीलाई मैले देख्न पाइनँ । मलाई ब्रेस्ट क्यान्सर भैसकेको रहेछ । सेकेन्ड स्टेजमा थियो र मलाई अस्पताल भर्ना गरियो । हामी सात जना दिदी–बहिनी छौं । म कान्छी । मेरा बच्चालाई दिदीहरूले लेबनानमा लगे । मेरो लामो कपाल काटियो । खुब रोएकी थिएँ त्यतिबेला । अहिले त म हिँड्न पनि सक्दिनँ । रसिदलाई खुब सम्झन्छु । भेट्न पनि आउन छाडे । सुरु–सुरुमा भेट्न आइरहन्थे । सायद अब मर्छे भनेर नआएका होलान् । मेरो मन कुनै खेलकुदको मैदान होइन । मेरो मन त एउटा पवित्र मस्जिद हो । आशा छ, मेरो अन्तिम श्वास उनको काखमा जानेछ ।मैले मेरो आफ्नो छोरालाई आठ महिनापछि बल्ल देखें । मलाई देख्नेबित्तिक्कै ऊ डराएर रोएको थियो । पछि बल्ल मान्यो, सानो बच्चा । आमा हुनुमा गर्व लाग्छ तर मैले आमाले दिने माया–ममता दिन पाइनँ उनीहरूलाई । मेरो ठूलो छोराले मलाई नचिन्दा मन भक्कानिएको थियो । कपाल, आँखीभौं सबै झरेका थिए । रगत सकिएर पहेंलो हुँदै थिएँ ।छोरो तर्सिएर मलाई हेरी रूँदा म एयरपोर्टबाटै फनक्क फर्किएँ । मेरा छोराहरूलाई काखमा राखेर खेल्ने रहर सपनाझैं भयो । रहर एउटा सम्झनामा परिणत भयो । मान्छेले सबैभन्दा धेरै बोक्ने भनेकै सम्झना रहेछ, जुन कहिल्यै भारी र बढी हुँदैन अनि मुस्कुराउने आधार पनि त्यही बन्दो रहेछ । दु:ख त त्यतिबेला लाग्दो रहेछ, जब आफ्नै कोखमा नौ महिना राखेर जन्म दिएको सन्तान बिस्तारै पराई बन्दै गएर अरू कसैको काखमा खेलेको देख्दा । मैले मेमको हात समातेकी थिएँ । हात बिस्तारै काम्दै थिए । उनी रुँदै थिइन् । ओठ कामेका थिए । आँखाले केही खोजिरहेका थिए । पीडाले छटपटिरहेकी थिइन् उनी । म निस्सासिएझैं भएँ ।मसँग मेमलाई सान्त्वना दिने शब्द थिएनन् । मर्नु त सबैलाई छ । यो शाश्वत सत्य पनि हो तर लुकामारी खेल्ने उमेरमा, हाँस्दै बंैस पोख्ने रहरमा मर्नु, जीवन फूल होइन जस्तो लाग्छ । मेमको अनुहारमा हेरें । अनुहार उज्यालो थियो । बिस्तारै मेरो हात मेमको हातबाट छुटाएँ । घडी हेरें, बिहानको ३ बजिसकेछ । सोचें, एकछिन सुत्नुपर्‍यो । मेमको च्यादर मिलाइदिएर भित्तामा अडेस लागेर सुत्ने प्रयास गरें । मेम पनि निदाइछन् । भित्तामा अडेस मात्र के लागेकी थिएँ, निदाएँछु ।बिहान ढोकाको ढकढक आवाजसँगै म झल्याँस्स ब्युँझिएँ । मलाई पालो दिने नर्स आइपुगिछन् । आङ तनक्क तन्काएँ । जुरुक्क उठें । मेमलाई बोलाएँ । मेम..... मेम ...... झकझकाएँ....... मेम त .....मरिसकिछन् । टाउको सिरानीबाट लुथु्रक्क बेडमा पल्टियो । पालो दिने नर्सले कुँदेर डाक्टरलाई बोलाइन् । डाक्टरले उनी मरिसकेको घोषणा गरे । मैले लामो सास तानें ।जीवन यस्तै रहेछ । हात टाउकोमा पुग्यो र बिस्तारै म पनि बाहिरिएँ । 

रमेश दियाली, वैशाख २०, २०७५

-- पुरै पढ्नुहोस् --

सासू–बुहारी

दुई स्वास्नी मान्छेको युद्धमा बाले मलाई दोषी देख्न थालेपछि म आफूलाई अभागी मान्न थालें । म घरमा भएको अवस्थामा मिलेको परिवारमा किन दैव लाग्यो भनेर भगवान् गुहार्न थालें । कहिले श्रीमतीलाई सम्झाउँथें त कहिले आमालाई फकाउँथें तर कहिल्यै दुवैलाई मिलाउन सकिन ।

दीपक घिमिरे, फाल्गुन ६, २०७४

-- पुरै पढ्नुहोस् --

संकल्प

ब्याचलर अध्ययनरत छँदा कलेजकै गेटमा पहिलो पटक देखिएकी ऊ पहिलो नजरमै टपक्क बसेकी हो आँखामा, मुटुमा, कुन्नि अरू कहाँ–कहाँ बसी । जतासुकै उसैलाई मात्र देख्थें म । सालभरिसँगै पढ्दा न कसैसँग बोलेको सुनें न कुनै हा हा हि हि, खाली पिरियडमा पनि पत्रिकामै डुब्थी । त्योपनि अंग्रेजी पत्रिका, बोल्ने–बोलाउने कुनै हिम्मत थिएन, न कुनै बहाना । एकदिन हदै भयो र पत्रिका मागें।

बिनु भट्टराई, माघ १२, २०७४

-- पुरै पढ्नुहोस् --

मातृत्वको भोक

उफ ! विवाह भएको पनि दस वर्ष बितिसक्यो । विगत दस वर्षदेखि म आमा हुन पाउने आफ्नो इच्छालाई कुल्चेर बाँचेकी छु । म बाँझो जमिन भएकी छु । उब्जनी नै नहुने जमिन भए जमिनले चित्त बुझाउँथ्यो, तर यहाँ त जमिन ऊर्वर छ, खोट छ त केवल बीजमा । जमिनलाई चाहिने बीजमै खोट भएपछि के लाग्यो । कस्तो विडम्बना ।

डा. टीकाराम पोखरेल, पुस ६, २०७४

-- पुरै पढ्नुहोस् --

वेब तृष्णा

म स्क्रिनमा हेर्दै रोमान्टिक मुडमा उक्लिँदै गएकी थिएँ । उमेरको उन्मादमा जोकोही उमङ्गिन पुग्छ । हो, ममा पनि उमेर सुलभ चञ्चलता बाँकी नै थियो । हो, यतिबेला होस हराएकी थिएँ । दृश्य अश्लील थियो । त्यो उसकी पूर्वप्रेमिकाको थियो, ऊ आफैँले भनेको थियो । त्यो दृश्यले म चकित भएँ । यस्तो कसरी हुन सक्छ ! ऊ मलाई त्यो दृश्य किन देखाइरहेको छ !

दिनमान गुर्मछान, मंसिर १४, २०७४

-- पुरै पढ्नुहोस् --

मनको बाघ

ए दिदी, तुरुन्त मलाई खाना ठीक पारिदिनुस् त,’ पल्लो घरकी कान्छी बुहारी अञ्जलीले जेठानी रमालाई आदेश दिँदै भनेको सुनियो ।

रेवा दाहाल घिमिरे, चैत्र २२, २०७३

-- पुरै पढ्नुहोस् --

मनको बाघ

ए दिदी, तुरुन्त मलाई खाना ठीक पारिदिनुस् त,’ पल्लो घरकी कान्छी बुहारी अञ्जलीले जेठानी रमालाई आदेश दिँदै भनेको सुनियो ।

रेवा दाहाल घिमिरे, चैत्र ६, २०७३

-- पुरै पढ्नुहोस् --

सुष्माको प्रेमकथा सिमल

ठडिन खोज्दाखोज्दै प्रकृतिले ढलाएको प्रेमको निर्मम कथा हो ‘सिमल’ । उपन्यासकार सुष्मा खड्काले यो उपन्यासमार्फत एउटी युवतीको प्रेम र समाजलाई हेर्ने दृष्टिकोण व्यक्त गरेकी छिन्

नारी संवाददाता , फाल्गुन ५, २०७३

-- पुरै पढ्नुहोस् --

चरित्र

‘तँ चरित्रहीन होस् ।’ विवेक जोडले करायो । ‘किन ? के चरित्रहीन काम गरें मैले ?’ सानो स्वरमा सोधी सविताले ।‘अझ मुखमुखै लाग्छेस् ?’ विवेकले आफ्नो आक्रोशको डिग्री बढायो । ‘बढी बोलेकी होइन, सोधेकी मात्र हुँ । मैले त्यस्तो के चरित्रहीन काम गरें ?’ सविताले थप स्पष्टीकरण मागी । ‘बढ्ता बोल्ने होइन ल । मेरो रिसको पारो तातिसक्यो अब । अति भो अति ।’ विवेकको आक्रोशका अगाडि सविताले चुप नलागी धर पाइन ।

डा. टीकाराम पोखरेल, पुस २६, २०७३

-- पुरै पढ्नुहोस् --

श्वेत उपत्यका

तपार्इंलाई थाहा छ, यहाँ मानिसहरू कसरी मर्छन् ? यो रुख, त्यो पहरा, तल बगिरहेको नदी वा यी छाप्राहरू, त्यो गाउँ, त्यो सहर, यी ठूल्ठूला भवनहरू सबैमा मानिसले आफ्नो शरीर सजिलै सुिम्पन्छन् । कोही झुन्डिन्छन् ।

अनुपम रोशी, पुस १२, २०७३

-- पुरै पढ्नुहोस् --

विखण्डित मन

हरेक मानिसको यात्रा फरक–फरक हुन्छ । कोही फूलमा टेकेर यात्रा गर्छन्, कोही काँडामा, कोही फूल र काँडा दुवैमा टेकेर यात्रा गर्छन् । पोखराको लेकसाइडमा जन्मिएकी गुञ्जनले भने केवल फूलमै टेकेर यात्रा गरी । उसलाई अभावको सिरेटोले पटक्कै छोएन ।

ललिता दोषी , मंसिर ३०, २०७३

-- पुरै पढ्नुहोस् --